Clubber.pl

Co najbardziej zaskakuje i fascynuje mnie w postaci Dizzee’ego? Ewolucja jego wizerunku. Debiutował jako „cudowne dziecko” rodzącej się sceny grime, londyńskiej odmiany hip-hopu, wyrastającej wprost z eksperymentów muzyki tanecznej – drum’n’bassu, dancehallu czy 2-stepu. Jako nastolatek, już na debiutanckiej „Boy In Da Corner” serwował niewybaczalnie dojrzałe i dramatyczne wersy, będące zapisem zmagania się z problematyką egzystencjalną. Głębia tych obserwacji, w tak młodym wieku, zwyczajnie miażdżyła. Wrażenie potęgował rozpoznawalny wokal tego chłopaka – histeryczny, płaczliwy, jęczący, bolesny, ale momentami dziwnie chwytliwy i efektowny. Wątki wczesnej sławy podejmował mroczny, nieprzystępny, ambitny album „Showtime”. Ale już wcześniej, w 2003 roku. Dylan Mills (prawdziwe nazwisko artysty) gościnnie rapował u Basement Jaxx w przebojowym „Lucky Star”. W rezultacie zmagań dwóch tendencji – smutnej i radosnej, tragicznej i komicznej, „serio” i „na luzie” – górę u Rascala wzięła wreszcie jasna strona mocy. Potwierdzał to zadłużony w „oldschoolowej” tradycji hiphopowej krążek „Maths & English”.
Przemiany dopełnia najnowsze „Tongue N’ Cheek”. To już zupełnie inny Dizzee: swawolny imprezowicz, otwarcie deklarujący hedonizm, w niewybredny sposób odnoszący się do zagadnień damsko-męskich (bez żadnego szerszego kontekstu – just for fun!), czerpiący z życia tyle, ile się da. Szczęśliwie ten image został odpowiednio wsparty mocarną warstwą muzyczną. Nigdy wcześniej Dizzee nie oddał w całości sterów producenckich innym. Tu odważnie postawił na sławy muzyki klubowej: Armanda Van Heldena, Calvina Harrisa czy (tak, tak!) Tiësto. Puryści będą kręcić nosem widząc te nazwiska, ale powinni spać spokojnie: cała ekipa spisała się na medal. Single „Bonkers”, „Dance Wiv Me”, „Holiday” i „Road Rage” to po prostu parkietowe wymiatacze wzbogacone jak zwykle porywającą nawijką mistrza ceremonii. A i spokojniejsze numery – jak produkowany przez Cage’a „Chillin’ Wiv Da Man Dem” – wzbogacają tracklistę, pozbawioną właściwie wypełniaczy.
Patrząc na wyniki sprzedaży, cały manewr – w sensie powodzenia komercyjnego (już ukazało się pięć singli z płyty) – wyszedł też Millsowi na dobre. Oby tylko przy następnych albumach nadal umiał zaskakiwać, bo nic dziś nie cieszy, jak wykonawca, który wciąż ma na siebie świeży pomysł.