Gdy Jay-Z, ten potentat, zatroszczył się o fonograficzną przyszłość znanej wyłącznie wtajemniczonym brytyjskiej MC, Lady Sov automatycznie stała się nadzieją Wysp na międzykontynentalny sukces. Cenną, bo rynek amerykański zwykle pozostaje obojętny na ciała obce. Świetna prasa po debiutanckim „Public Warning”, środowiskowe głaski, bardzo dobrze przyjęta amerykańska trasa koncertowa - i tyle. Jakieś plotki o depresji, najpierw dementuje, potem przepada. Trzy lata po spektakularnym numerze jeden Lady Sovereign wraca nie tylko silniejsza refrenami, ale przede wszystkim – niezależna w byciu pop, bo to rozmiękczenie retoryki, którą teraz operuje, nie jest efektem lukratywnego kontraktu i kompromisem w imię zysków. „Jigsaw” nagrała, wyprodukowała i wydała sama, tym wiarygodniejsza wydaje się być estetyczna wolta, na którą tak prychają stróże ideałów (obciach i nuda). „Jigsaw” rezygnuje z ulicznego, grime’owego brzmienia na rzecz bogatszych, tanecznych podkładów (siedem bonusowych punktów za syntetyczny motyw z „Let’s Be Mates” – prywatny faworyt). Efektownie sampluje The Cure, przewrotnie zestawia wątki i inspiracje. Nośnymi tekstami o balangach, chłopakach, tarapatach i zawsze jednej butelce za dużo ustawia się tam, gdzie Lily Allen chciałaby być (choć muzycznie wciąż korzysta z trochę innych środków). Z Def Jam czy nie, tu czy tam, spłaca kredyt zaciągnięty pod „Love Me or Hate Me”, największy przebój debiutu. Macie gwiazdę.
Angelika Kucińska
